هزاره ی چشمهایم را از چشمهایت به یادگار، نرگسها را از تبانی اشکهایت . . . من، قرنهاست به دنبال تراوش فاصله ام..

. مرا ببخش اَگر جُلوس نِمیکُند هرگِز بر عُنفوان بکرِ سپیدِگیَت،شبزارخواهَم گُذشت آرامتر از بیپایانها... مرا ببخش که استغاثه ی مهتاب نیست،،، هِزار شارح دَرد رَبانی، دَر عشای سخت چون تموجِ بی -مَأوااَگَر نِمیتوان گذَر کَرد ناگَهی از اَشکچونان کِه جُز تو را پَراکندنعُبوریاز عتاب خورشیدهای ِ

چهار مُرّبع آبی ِ معناداربا رنگ ، به برفابهای کاغذی برگردانو عطر گس َبلوطها ،کِه حبس میشودستاره را میانِ شیارهای پَرچم تقسیم کُنشهرها را در گلوی مُصوت رعد بخوانیک چمدان صورتی خاصرا بِه هَم بریز ،کِه عُنصرهای زمستان دَرچشمان تو گم میشود!دریا،دَر ماهُوت لغزنده ی زیرِ پاهایت پَخشیده اَست و رُزه

. آهنگ -تش ،سیمین -غزل ،شادان- شط پرخونافسانه- چشم ، آذر-سِرشته ، آیه ی اَفسونخورشید ِ مشرق -پوشِ زرینفام ِمهرابهمغرور وحشیخویِ سوزان -شعله ارغونبانوی شیطانکوه یشمین-جام سروستان سوگ بهشتی گمشده در نیلی گَردون قویِ پرندین-جامه پاییز ابرانگیز تورنگها از لرزش گیسوی شب مجنونیاقوت تاج افروزی تار

برای ِ آمَدنم دَروازه های خون بود ... و میوه هایِ زرین الهِگان غُروب . . . ای خِرد لاجوردیِ شور در نُبوغ آخرین مهشیـــد . . . اُفتاده عکس تو وحشی و بیقَرار چون مادینهای ِدیومدس در برکه ی شیرین ِ جوانِگیم! برچسبها: ______________________ODE66___________

با جامهای شراب آوافام . . . از کهکشانهای بنفش عَشَقه و میخک ، باید رقصید . . . یوِسفانه تــرین فصلِ بارانزای تـــورا

معبد دریایی توام با اوای خون ارمیده اند . . . گوزن ها ماه ها تیر ها.

به لجه هاي آبي نيلوفرانه ي ماهشراب موحش عزلتتنيده ي شنزاردر استوانه ي سفالگون شب دميدعصير تابش فيروزه فامي دوارخطوط مصلح محرابهاي خاكسترفتوح معبد گمنام بعدهاي نهانترانه ي گداخته ي آبنوسهاي عمودبه دست سپيد ديوبار فصل خزانبخوان مرا قناري يشمين, كه توراستصداي غنودن ابريشمين- موج آتشناكبخوان مرا بخوان ن

بِه لعنتزار چشمه ای که نرِسیده گم میکَرداِغمای خُروشیدنهارا و پرتگاه حوصله ای که کِز کَرده بود .. برایِ زیستنزادَن و نِگریستن ...................!چقدر مُرداب دَر اِنحنای زَمان گِرِه هایِ بیشکیب هستن را می ایستند!! . . .که کُدام نسیم کُدام هَنجار اَفروخته ی صبح خواهد آمد؟ به لعنتزار چشمه ای که

مانند مجسمه ی مومی مسمومیاز اشکبا دو گوشواره ی بلند بیسموتکه در بیشعاعی حجم تاریکهای زمین فرودآمده باشد،و الماسهای صورتی دنباله هایی که نبوغ بیتکرار زیستنهاستآریبرای بادیه های توحش ناهمگوننور را غلو باید کرد ...و عطرمایه ی اصیل مهربانیهارا..برای تنیدن اندام گرم یاسبر بغض پنهان قهوه زاران خموشدر قلب